Dovi’nin Büyük Macerası

ÇOK ÖZEL BİR SABAH

Dovi’nin Dünyası’nda sıcacık, güzel bir sabah başlamıştı.

Güneşin altın renkli ışıkları çiçeklerin üzerinde dans ediyor, yapraklar hafif esen rüzgârla usulca sallanıyordu. Küçük aile evinin çok uzağında, büyük volkan masmavi gökyüzünün altında sessizce duruyordu.

Ama Momi ile Povi’nin gözü ne çiçeklerdeydi ne de volkanda.

Onlar çok özel bir yumurtayı izliyordu.

Momi heyecanla yumurtaya yaklaştı.

“Povi, küçük yumurtamız bugün çatlayabilir!”

Povi’nin gözleri parladı.

“Bebeğimizin adı ne olsun?”

Momi biraz düşündü.

“Dovi’ye ne dersin?”

Povi gülümsedi.

“Dovi! Bayıldım!”

Tam o sırada...

GÜMMM... GÜMMM...

Toprak hafifçe titredi.

Uzaklardaki volkan gökyüzüne kocaman bir duman bulutu gönderdi.

Momi ile Povi önce birbirlerine baktılar.

Sonra yumurtaya...

Yumurta kıpırdıyordu!

YUVARLAN DOVI, YUVARLAN!

Yumurta önce hafifçe sallandı.

Bir sağa...

Bir sola...

Sonra birden—

VUUUP!

Yokuştan aşağı yuvarlanmaya başladı!

“Povi, bak!” diye seslendi Momi.

“Yumurta!”

Momi ile Povi hemen peşinden koştu.

Minik yumurta çiçeklerin yanından geçti, taşların arasından sekti ve kıvrımlı patikadan hızla aşağı indi.

Yuvarlan, yuvarlan, yuvarlan!

Momi ile Povi var güçleriyle koşuyordu.

Ama bu küçük yumurta düşündüklerinden çok daha hızlıydı!

Derken yumurta uzun, yemyeşil eğrelti otlarının arasında gözden kayboldu.

Bir anda her yer sessizleşti.

Momi ile Povi durdu.

Minik yumurtaları nereye gitmişti?

KOCAMAN DÜNYADA MİNİK BİR DİNOZOR

Yeşil yaprakların arasında saklanan yumurta son kez hafifçe sallandı.

ÇAT!

Kabuğundan küçücük bir parça düştü.

Çat... çat!

İçeriden iki meraklı göz göründü.

Ve sonra—

PIT!

Yumurtadan küçücük mavi bir dinozor çıktı.

Bu, Dovi’ydi.

Dovi hayatında ilk kez kocaman dünyaya baktı.

Başının üzerinde yükselen ağaçlar...

Rengârenk çiçekler...

Rüzgârda usulca hışırdayan yapraklar...

Her şey yeniydi.

Her şey çok güzeldi.

Ama birileri eksikti.

Momi ile Povi neredeydi?

SESİMİZİ TAKİP ET, DOVI!

Dovi birden eğrelti otlarının ötesinden gelen bir ses duydu.

Yumuşacık, tanıdık bir ses...

Momi ile Povi onu çağırıyordu.

“Dovi... Dovi...”

Dovi minik başını kaldırıp dikkatle dinledi.

İşte yine!

Sesin geldiği yöne doğru yürümeye başladı.

Bir küçük adım...

Sonra bir tane daha...

Dovi adım adım tepeye tırmandı.

Sesler gittikçe yaklaşıyordu.

Ve bir anda onları gördü.

Momi.

Povi.

Ailesi.

EVİNE HOŞ GELDİN, MİNİK DOVI

Dovi, küçücük ayaklarının götürebildiği kadar hızlı onlara doğru koştu.

Momi kollarını açtı.

Povi’nin yüzünde kocaman bir gülümseme vardı.

Ve sonunda küçük aile ilk kez bir aradaydı.

Momi, Dovi’yi sevgiyle kucakladı.

Povi de yanlarına sokuldu.

Küçük yumurtaları epey büyük bir macera yaşamıştı...

Ama bu macera Dovi’yi tam da olması gereken yere getirmişti.

Evine.

Ve Dovi’nin maceraları daha yeni başlıyordu...