YENİ BİR SABAH
Dovi’nin dünyasında yeni bir sabah yavaşça başlıyordu.
Altın renkli güneş ışıkları ağaçların arasından süzülüyor, küçük aile evini sıcacık renklerle aydınlatıyordu.
Çiçekler açılmıştı.
Yapraklar sabah rüzgârında usulca dans ediyordu.
Derken yakınlardan bir ses duyuldu.
“Ü-ürü-üüü!”
Neşeli horoz yeni günü karşılıyordu.
Tavuklar da çoktan uyanmıştı.
Gıt, gıt, gıdak!
Çiftlik hayvanları yeni güne hazırdı.
Bugün çok hareketli bir sabah olacağa benziyordu.
GÜNAYDIN, DOVI!
Melo, küçük evin üzerinden masmavi gökyüzünde uçuyordu.
Hülo ise Dovi’nin penceresinin önünde arkadaşını bekliyordu.
İçeride Dovi hâlâ sıcacık battaniyesinin altındaydı.
Bir güneş ışığı Dovi’nin küçük mavi burnuna dokundu.
Dovi önce bir gözünü açtı.
Sonra diğerini.
Küçük kollarını uzatıp gerindi.
Ne güzel bir sabahtı!
Penceresine baktığında Hülo’yu gördü.
“Günaydın, Hülo!”
Dovi’nin yeni macerası başlamıştı.
GÜNAYDIN!
KAHVALTI ZAMANI
Dovi hemen mutfağa gitti.
Momi ve Povi kahvaltıyı hazırlıyordu.
Küçük aile evinin içi mis gibi kokuyordu.
Dovi heyecanla sofraya baktı.
Kahvaltı!
Ama Momi’nin bir şeye daha ihtiyacı vardı.
Yumurta.
Momi gülümseyerek Dovi’ye baktı.
Acaba küçük dinozoru ona yardım edebilir miydi?
Elbette!
Dovi gururla göğsünü kabarttı.
Bu sabah çok önemli bir görevi vardı.
TAVUKLAR NEREDE?
Dovi hemen dışarı çıktı.
Güneş sıcacıktı.
Çimenler ışıl ışıldı.
Ve tavuklar her yerdeydi!
Bir tavuk Dovi’nin önünden koşarak geçti.
Gıt, gıt!
Başka bir tavuk çalıların arkasına kaçtı.
Gıt, gıt, gıdak!
Dovi peşlerinden koştu.
“Bekleyin!”
Ama neşeli tavuklar Dovi’nin düşündüğünden çok daha hızlıydı.
Dovi sola koştu.
Tavuklar sağa kaçtı.
Dovi sağa koştu.
Tavuklar sola kaçtı.
Horoz bile bu komik kovalamacayı izliyor gibiydi.
“Ü-ürü-üüü!”
Dovi sonunda durdu.
Peki yumurtalar neredeydi?
HÜLO BİLİYOR!
Tam o sırada Dovi tanıdık bir ses duydu.
“Yumurtalar kümeste, Dovi!”
Hülo’ydu!
Dovi küçük tavuk kümesine baktı.
Tabii ya!
Tavuklar yumurtalarını kümese bırakıyordu.
Dovi hemen kümese gitti ve içeri baktı.
Kümes sıcak ve rahattı.
Her yerde yumuşacık samanlar vardı.
Dovi dikkatlice etrafına baktı.
Sonra gözleri kocaman açıldı.
Samanların arasında bir şey saklanıyordu.
BİR... İKİ!
Dovi küçük yuvaya uzandı.
Bir yumurta!
Yumurtayı dikkatlice aldı.
Sonra tekrar baktı.
Bir yumurta daha!
Dovi gururla saydı.
“Bir...”
“İki!”
İki küçük yumurta!
Dovi onları çok dikkatli tutuyordu.
Yumurtalar kırılabilirdi.
Bu yüzden bu kez koşmak yoktu.
Yavaşça...
dikkatlice...
adım adım...
Dovi yumurtaları eve götürdü.
Bir... İki!
AFERİN, DOVI!
Momi onu bekliyordu.
Dovi bulduğu iki yumurtayı gururla gösterdi.
Bir...
iki!
Momi yumurtaları dikkatlice sepete koydu.
Sonra Dovi’ye sımsıkı sarıldı.
Povi de küçük dinozoruna gururla gülümsedi.
Dovi kahvaltının hazırlanmasına yardım etmişti.
Dışarıdan horozun sesi yeniden duyuldu.
“Ü-ürü-üüü!”
Tavuklar neşeyle gıdaklıyordu.
Güneş Dovi’nin dünyasının üzerinde ışıl ışıl parlıyordu.
Yeni bir güne başlamak için ne güzel bir sabahtı.
Günaydın, Dovi!
Ve günaydın, yeni macera!
Aferin, Dovi!